Κυριακή, 6 Απριλίου 2014

Εκει.

Πόσο το αγαπουσα το πρωτο μου δωματιο. Ήταν τοσο μικρο χωρις καν μια κανονικη κουζινα, χωρις φουρνο, αλλα ποσο δεθηκα μαυτο το χωρο και ποσο πολυ στεναχωρηθηκα οταν επρεπε να το αφησω.. Ήταν το πρωτο μου κανονικο σπιτι εδω. Η πρωτη φορα που εμεινα μονη μου. Πως μπορω να περιγραψω αυτο το συναισθημα? Δεν εχω ιδεα. Ενιωθα τοσο οικεια εκει μεσα. Νιωθω λες και αυτο το δωματιο ηταν η οικογενεια μου , το στηριγμα μου στα δυσκολα. Εκει γυρνουσα μετα απο καθε απογοητευση, μονη μου. Εκει εκλαιγα καθε φορα που μου ελειπαν οι φιλοι και η οικογενεια μου. Αυτο το μικρουλι στρωματακι το αγαπησα. Εκει ηταν η πρωτη φορα που κοιμηθηκα με καποιον στο δικο μου σπιτι και που ξυπνησα το πρωι να του φτιαξω καφε και πρωινο. Εκει κοιμηθηκαμε αγκαλια τοσα βραδια. Εκει αρρωστησα πρωτη φορα και σ αυτο το κρεβατι εμεινα για δεκα μερες παρεα με τον πυρετο μου, το τιραμισου του Β. και τα χιλιαδες χαρτομαντηλα. Εκει περασα και το πρωτο μου καλοκαιρι. Ο ηλιος το πρωι με το που ανοιγα το παντζουρι, η ζεστη το βραδυ που δεν αντεχα με τιποτα και η παρεα του Γκ. και των υπολοιπων παιδιων που γνωρισα. Η ωρα που κατεβαινα να κανω μπουγαδα με τις πυτζαμες και παντα ανησυχουσα μη και μου παρει κανεις το αδειο πλυντηριο ή μη με δει κανεις ετσι σα λετσο που κυκλοφορουσα. Ακομα και οταν επρεπε να ανεβω στον 6ο για να κανω μπανιο, κατι που μισουσα ειδικα το χειμωνα με το απειρο κρυο, ακομα κ αυτο το αγαπησα. Εμαθα τοσα για τον εαυτο μου σ αυτο το δωματιο. Μου λειπει η ζεστασια του, η μυρωδια του και μερικες φορες μου λειπω εγω μεσα σ αυτο.
Ενα απο τα βραδια που δε θα ξεχασω ειναι οταν γυρισα μαζι με το Γκ. απο το φοχο. Φυγαμε καταιδρωμενοι απ το χορο αφου ειχαμε χορεψει τα 3 η 4 τελευταια τραγουδια της βραδιας, τρεχαμε στο δρομο σαν παλαβοι, ακομα και στα χερια με κουβαλησε μεχρι τη σταση γιατι πονουσαν τα ποδια μου κ υστερα φτασαμε, μπηκαμε στην πολυκατοικια και απλα καθισαμε στο πατωμα εξω απ το δωματιο μου μιλωντας και χαζογελωντας. Καταιδρωμενοι και τοσο ευτυχισμενοι. Ειμαι σιγουρη οτι ενιωθε κ εκεινος οπως κ εγω. Κ υστερα καναμε μπανιο ο καθενας στο δωματιο του και ξαναβρεθηκαμε στο δικο μου. Και περασαμε ολο μας το βραδυ εκει. Μιλωντας, ακουγοντας μουσικη, χορευοντας μεσα στο κατακαλοκαιρο και τη ζεστη. Ηθελα πολυ να τον φιλησω εκεινο το βραδυ. 
Το αγαπησα αυτο το δωματιο. Ακομα και τις νυχτες που γυρνουσα απ τη δουλεια κομματια, μυριζοντας τσιγαριλα απ την κορφη ως τα νυχια, που δεν ενιωθα τα ποδια μου απ την κουραση και ευχομουν να βρισκομουν οσο πιο μακρια γινοταν. Ακομα και τοτε το αγαπουσα. Κοιταω τις φωτογραφιες, τις οποιες τελικα χαιρομαι τοσο που ειχα τραβηξει, και ερχονται στο μυαλο μου εικονες και συναισθηματα και γελια και κλαμματα. Εκει εζησα τις λιγες μερες ερωτα, εστω και απο αποσταση και μεσω σκαιπ, με το Τζ. Εκει εκλαψα για χαρη του και εκει τον χωρισα ενα εκατομμυριο φορες.
Αυτο θα ειναι για παντα το δικο μου δωματιο.

Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013

Ισως.


"Κι ίσως θα πρέπει να χαθείς
ολότελα
για να μάθεις κάποτε ποιος είσαι..."

Τασος Λειβαδιτης

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

Έτσι.

" ...
Σ' αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε,
σ' αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια:
σ' αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ'άλλον τρόπο"
                                                                                     ... "

Πάμπλο Νερουδα
"Δε Σ'αγαπω"

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

Dog days are NOT over.


Τη μισώ αυτή τη δουλειά. Τη μισώ, τη μισώ, τη μισώ. Δεν αντέχω να βρίσκομαι εκεί μέσα. Δεν αντέχω να τους βλέπω, να τους ακουω, να τους μιλάω. Ούτε να υποκρίνομαι τη χαρούμενη, ευδιάθετη και ξεκούραστη για ενα 8ωρο, ενω ειμαι κουρασμένη, άυπνη και νυσταγμένη. Μισώ και την παρουσία αυτουνου στη ζωή μου. Μισώ που τον βλεπω καθε μερα και μου θυμίζει πόσο δυστυχισμένη νιώθω που αναγκάζομαι να μένω εκει, να κάνω κάτι που δε μ' αρέσει και μου προκαλεί κατάθλιψη, απλα και μονο γιατι δεν έχω άλλη επιλογή. Και μισώ το ότι δεν έχω επιλογές σε μια πόλη που έχω αγαπήσει.


Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2013

Away.


Θα νιώσω ποτέ ότι ανήκω επιτέλους κάπου? Σε μια χώρα, σε μια πόλη, σε μια παρέα, σε εναν έρωτα, σε μια σχέση..? Θα νιώσω ποτέ γεμάτη μέσα σε κάτι απ' όλα αυτα? Ή θα θέλω συνεχώς να φεύγω? Να φευγω απ' όσα μου κάνουν τη ζωή δυσκολη, απ' οσα με στεναχωρούν και με απογοητεύουν. Απ' οσα με κρατάνε πίσω και γεμίζουν το μυαλό μου διλήμματα και δεύτερες σκέψεις.. Να μπορουσα μόνο να κλείσω τα μάτια μου και να βρεθώ καπου μακριά απ'ολα αυτά.. Όσο πιο μακριά γίνεται.




Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2013

Και πήγε 5 πάλι.


Δυο μήνες και κάτι. Τόσο χρειάστηκε για να γίνει η αρχή. Για να φύγεις μακριά, να πας κάπου που ούτε καν μιλάς τη γλώσσα, να μείνεις μόνη σου όπως πάντα έλεγες οτι ήθελες να κάνεις, να τα αφησεις όλα πίσω σου, να γνωρίσεις κόσμο, να γνωρίσεις εσένα.. Ξέρεις ότι η ζωή σου αλλάζει, το νιωθεις, το βλέπεις, το βιώνεις μερα με τη μερα. Σ΄αρεσει. Η δουλειά, τα μαθήματα, το διάβασμα, σε γεμίζουν. Νιωθεις καλά. Ή τουλαχιστον έτσι πιστεύεις. Γιατι δεν έχεις και χρόνο να σκεφτείς. Το μόνο που σε απασχολεί ειναι να κάνεις καλά τη δουλειά σου, να ακούσεις το ξυπνητήρι το πρωι για να πας μάθημα, να προλάβεις να διαβάσεις. Α, να φας και κατι. Όντως, δεν εχεις χρόνο να σκεφτείς. Και σε βολεύει αυτό. Γιατι όταν έχεις χρόνο ερχονται στο μυαλό σου όλα αυτά που άφησες πίσω. Που συνειδητά άφησες πίσω, αλλά που δε γίνεται να μη σου λείπουν.

Και εισαι σε ενα δωματιο 15τμ. μόνη όπως παντα ονειρευόσουν, να σκέφτεσαι πόσο μόνη νιώθεις. Να σκεφτεσαι πόσο θα θελες να εισαι στο σπιτι της Ε., να της τρως ο,τι φαγητο και γλυκό υπαρχει στην κουζίνα της και να μη νιωθεις ίχνος ντροπης, να συζητάτε τα ερωτικά σας, τα κουτσομπολια για τους παλιους συμμαθητες, να βλεπετε φωτογραφιες απ το γυμνασιο και να γελατε. Να πηγαινετε στο ίδιο καφέ τα τελευταία 8 χρόνια και να νιωθετε όπως την πρώτη μερα που μπηκατε μεσα και το αγαπησατε. Να μιλας στο τηλεφωνο με τη Β. και την Ε. για ωρες και να μη βαριεσαι. Να περπατάτε όλη τη Β. Σοφίας μέχρι το Συνταγμα, να σας πεθαινουν τα ποδια σας και απλά να γελάτε γιατι είστε μαζί και δε σας νοιάζει τίποτα άλλο.

Να σκεφτεσαι πόσο θα θελες να είσαι αγκαλιά με το Μ. σε εκείνον τον καναπέ και να ξέρεις οτι δε θα μπορέσεις να ξανανιώσεις με κανέναν άλλον όπως μαζί του. Να σου λείπει η μυρωδιά του, η φωνή του, ακόμα και τα παράπονά του. Να θυμάσαι την πρώτη φορά που τον είδες, την πρώτη φορά που σε άγγιξε για να πιάσει το σφυγμό σου και η καρδιά σου χτύπαγε σαν τρελή.. 

Να εύχεσαι να μην ήσουν μόνη σ αυτο το δωμάτιο αλλά με κάποιον που θα μπορούσες να μοιραστείς όλες αυτές σου τις σκέψεις, κάποιον που ξέρεις οτι θα σε καταλάβαινε. Κάποιον που θα σου χάιδευε τα μαλλιά μεχρι να κοιμηθείς.. 

Κι όχι, δεν το μετανιώνεις που έφυγες. Αλλα δε γίνεται να μη σου λείπουν.. 

Και πήγε 5 πάλι και δουλεύεις το πρωί.*





Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

The only voice that matters is the one in your head..

"You can seek the advice of others, surround yourself with trusted advisors.  But in the end, the decision is always yours and yours alone.  And when it's time to act and you're all alone with your back against the wall, the only voice that matters is the one in your head.  The one telling you what you already knew. The one that's almost always right.."
Grey's Anatomy (s08e16)