Τετάρτη, 8 Δεκεμβρίου 2010

Δεν είναι έτσι η αγάπη

Επηρεασμένη από την αρρωστημένη, 9 μηνών σχέση της κολλητής μου με κάποιον, άρχισα να προβληματίζομαι σχετικά με το κατά πόσο μπορείς να επιτρέψεις στο σύντροφό σου να "επέμβει" στη ζωή σου, και με ποιόν τρόπο φυσικά. Δεν μου αρέσει να χωρίζω τους ανθρώπους σε κατηγορίες ούτε και να βάζω ταμπέλες, όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση στην οποία πρόκειται να αναφερθώ, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Είναι κάποιοι άνθρωποι λοιπόν, άντρες και γυναίκες, που όταν ξεκινούν ή βρίσκονται ήδη σε μια σχέση ζητούν ή - ακόμα χειρότερα- απαιτούν από τον/την άλλον/άλλη πράγματα για να μείνουν μαζί τους. Και δεν εννοώ τα αυτονόητα που όλοι ζητάμε από μια σχέση. Εννοώ τα άλλα.. τα παράλογα.
Θα ξεκινήσω με ένα παράδειγμα. Η Μ. έχει σχέση με τον Δ. Στην αρχή όλα φαίνονται ωραία. Μέχρι που ο Δ. αρχίζει να δείχνει τον πραγματικό του εαυτό. Αρχικά τον ενοχλεί το παρελθόν της και της ζητάει να σβήσει, πετάξει, κάψει ό,τι αναμνήσεις έχει από αυτό. Μετά τον ενοχλούν οι φίλες και οι φίλοι της και της ζητά να σταματήσει να έχει επαφές μαζί τους. Έπειτα τον ενοχλεί η δουλειά της και της ζητάει να παραιτηθεί. Ζηλεύει τους πάντες και τα πάντα. Και αποκορύφωμα? Απαιτεί να κόψει κάθε επαφή με τον (από το σχολείο) καλύτερό της φίλο. Δε θα αναφερθώ στο πώς αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει εκείνη αυτή την κατάσταση, αλλά στο κατά πόσο μπορεί αυτος ο άνθρωπος (και ο οποιοσδήποτε σαν αυτόν) πραγματικά να την αγαπάει, ενώ στην ουσία αντιλαμβάνεται κι ο ίδιος ότι με τη συμπεριφορά του αυτή μόνο δυστυχισμένη την κάνει.
Κατά πόσο λοιπόν θα 'πρεπε να επιτρέψουμε σε κάποιον να επέμβει σε τέτοιο βαθμό στη ζωή μας, ακόμα κι αν αυτός ο κάποιος είναι ο άνθρωπος με τον οποίο είμαστε ερωτευμένοι? Υπάρχουν όρια σε αυτά τα πράγματα ή πρέπει εμέις να τα θέτουμε στη σχέση? Δε νομίζω ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να ζητήσω από κάποιον να αλλάξει τόσα - και τέτοιου είδους - πράγματα για χάρη μου, ούτε και πιστεύω θα είχα το δικαίωμα να το κάνω, όπως βέβαια δε θα μ' άρεσε να ζητήσει κι από μενα κάποιος κάτι αντίστοιχο. Δύο άτομα όταν κάνουν μια σχέση δεν μπορούν ξαφνικά να γίνουν ένα. Είναι μεν μαζί αλλά είναι ταυτόχρονα και δύο διαφορετικές προσωπικότητες, δύο ξεχωριστές οντότητες που πριν γνωρίσουν ο ένας τον άλλον είχαν μια ζωή που δεν μπορούν ξαφνικά να τη διαγράψουν.
Η Μ. βέβαια ισχυρίζεται ότι όταν αποφασίζεις να είσαι με κάποιον δεν είσαι πια μόνος και πρέπει να δέχεσαι και τα θέλω του άλλου, να συμβιβάζεσαι με κάθε τι, να σβήνεις το παρελθόν (ίσως και το παρόν σου) και να φτιάχνεις ένα καινούριο μαζί του. Γιατί πώς αλλιώς λέει θα καταλάβει ότι τον αγαπάς?
Συγγνώμη αλλά για μένα αγάπη δεν έιναι κάτι που πρέπει να αποδεικνύεις καθε τόσο καλύπτοντας τις ανασφάλειες και τις απαιτήσεις του άλλου. Για μένα αγάπη είναι να είσαι με τον άλλον για αυτό που είναι, κι αυτός μαζί σου, να τον εμπιστεύεσαι κι εκείνος εσένα, να μη ζητάς ανταλλάγματα για να είσαι μαζί του..
Λοιπόν αυτά τα άτομα υπάρχουν στα αλήθεια και συμπεριφέρονται έτσι κι ακόμα χειρότερα και απαιτούν πράγματα και μιλάνε άσχημα. Κι αυτό το λένε αγάπη, δυστυχώς. Και ναι, για μένα είναι μια ξεχωριστή κατηγορία ανθρώπων που έχουν τεράστιες ανασφάλειες, πολλά κόμπλεξ, που δεν μπορούν να εμπιστευτούν την ίδια τους τη σκιά ή που απλά τα θέλουν όλα δικά τους. Που θέλουν ακόμα και η ζωή σου να τους ανήκει.
Ξέρω ότι αυτή τη στγμή βγαίνει τόσος θυμός μέσα από τα λόγια μου, όμως έχω ζήσει κι εγώ κάτι παρόμοιο από το οποίο ευτυχώς έφυγα αμέσως, και τώρα το "βιώνω" ξανά μέσα από την κολλητή μου.. Και πραγματικά στεναχωριέμαι γιατί δεν μπορώ να κάνω τίποτα να τη βοηθήσω να καταλάβει ότι αυτό που ζει δεν είναι εξαιτίας της αγάπης του για εκείνη.. Γιατί αυτό δεν έιναι αγάπη. Αυτό είναι τρέλα, είναι αρρώστεια. Γιατί δεν είναι έτσι η αγάπη.. Ξέρω ότι κάποια στιγμή θα ξυπνήσει και θα το καταλάβει. Ελπίζω μόνο τότε να μην εΙναι πολύ αργά.. Να μην έχει χάσει εντελώς τον εαυτό της...


Σάββατο, 13 Νοεμβρίου 2010

Too lost in you...

Σήμερα για μένα είναι μια από αυτές τις μέρες που δεν ξέρεις τι θέλεις.. Θέλεις να σε πάρει τηλέφωνο να σου πει να βρεθείτε και να πας τρέχοντας? Θέλεις να σε πάρει και να τον βρίσεις που όλη την εβδομάδα σε αποφεύγει, και να σου πει να βγείτε αλλά να βρεις το θάρρος και να πεις ένα μεγάλο ΌΧΙ? Θέλεις να βγεις μόνη σου και να κάτσεις να σκεφτείς τι δεν πάει καλά και νιώθεις ότι όλοι και όλα σε πιέζουν και θες να ξεσπάσεις και να φωνάξεις και να κλάψεις και να μην πρέπει να δώσεις λογαριασμό σε κανέναν και για τίποτα που είσαι έτσι? Τα θέλω όλα αυτά μαζί και ταυτόχρονα τίποτα.. Θυμώνω με τον εαυτό μου που δεν μπορώ να διεκδικήσω αυτό που πραγματικά θέλω και ανέχομαι καταστάσεις που υπό άλλες συνθήκες θα έτρεχα μακριά τους.. Πόσο δύσκολο είναι τελικά να βρεις τις ισορροπίες σου όταν ερωτεύεσαι... Πώς να μη χάνεις κομμάτια του εαυτού σου όταν το μόνο πράγμα που έχεις στο μυαλό σου είναι εκείνος? Όταν σε ό,τι κάνεις, σε ό,τι σκέφτεσαι έχει την πρώτη θέση εκείνος? Όταν η διάθεσή σου εξαρτάται από τη δική του? Είναι τόσο μα τόσο δύσκολο αλήθεια.. Κάθε μέρα παλεύω με τις σκέψεις μου και με τον ίδιο μου τον εαυτό για να βρω αυτές τις ισορροπίες που τόσο χρειάζομαι.. Για να βρώ εμένα μεσά σ' αυτή τη σχέση (ο Θεός να την κάνει) , γιατί νιώθω σαν να έχω βουτήξει μέσα σε εκείνον, κι αν δεν κολυμπήσω σύντομα φοβάμαι ότι θα πνιγώ.. Γιατί όταν εκείνος δε νιώθει όπως εσύ τότε μάλλον είσαι τελείως μόνη σε όλο αυτό.. Και ή θα μείνεις να το παλέψεις όσο αντέξεις ή θα φύγεις και αυτή η φορά θα είναι η τελευταία.

Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

I should have run... but I stayed...

 


"Tonight your soul sleeps, 
but one day you will feel real pain,
maybe then you will see me as I am,
A fragile wreck on a storm of emotion ..

Countless times I trusted you,
I let you back in,
Knowing... Yearning... you know
I should have run... but I stayed

Maybe I always knew,
My fragile dreams would be broken for you.

Today I introduced myself,
To my own feelings,
In silent agony, after all these years,
They spoke to me... after all these years

Maybe I always knew..."

Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

"Ζήσε τα όνειρά σου"

"Μοιάζει να είναι γραμμένο σε όλους τους τοίχους της Αθήνας, είναι χαραγμένο στο μυαλό σου.. Τις νύχτες που δεν μπορείς να κοιμηθείς μια φράση συνοψίζει όλες σου τις σκέψεις.. Αν όχι τώρα, πότε? Μην αφήσεις ποτέ κανέναν να σε κρατήσει εδώ αν δεν είναι αυτό που θέλεις. Ακόμα κι αν χρειαστεί να μας αφήσεις όλους πίσω, μη διστάσεις! Πολλές φορές νιώθω ότι θέλεις να κάνεις την υπέρβαση αλλά φοβάσαι. Τι είναι αυτό που σε  κρατάει? Να θυμάσαι ότι έχεις τη δύναμη να κάνεις τα πάντα, κι έχεις και εμάς για να σε στηρίξουμε. Αν θυμάσαι, κάθε χρονιά σχεδόν, από τότε που γνωριστήκαμε καθόμασταν στο ίδιο θρανίο. Ύστερα εγώ έφευγα για κάποιο λόγο αλλά την επόμενη χρονιά ήμουν πάλι εκεί.. Για να ξαναφύγω πάλι. Βλέπεις εγώ είμαι καλή μόνο στο να φεύγω. Και μάλιστα με θεαματικό τρόπο. Αν θες μπορώ να σου δείξω πώς γίνεται. Με την προϋπόθεση ότι κι εσύ μετά θα μου δείξεις πώς να μένω. Στα καλά όμως, όχι στα άσχημα. Και σου υπόσχομαι ότι δε θα γκρινιάξω (όχι πολύ). Αν θυμάσαι (κάτι άλλο αυτή τη φορά), έχω πάνω από 250 καραβάκια στο δωμάτιό μου, όλα φταγμένα από εισιτήρια. Κάθε ένα από αυτά θα μπορούσε να είναι και ένα άλλο όνειρο, ένα "ταξίδι"... Ένας καινούριος στόχος ίσως? Δεν θέλω να μπω στη διαδικασία να σου προτείνω κάτι γιατί οι επιλογές είναι αποκλειστικά δικές σου. Μονάχα μια συμβουλή θα σου δώσω. Όταν θες να ξεφορτωθείς τα σκουπίδια από τη ζωή σου, μην τα πετάξεις, γιατί μπορεί να ανακυκλωθούν και να γυρίσουν με άλλη μορφή. Κάψ'τα. Και θάψε τις στάχτες τους βαθιά στη γη για να μην σε ενοχλήσουν ποτέ ξανά. Αυτά για τώρα. Στο χρωστούσα αυτό το γραμματάκι καιρό τώρα.. Μπορεί να μη σου μίλησα για λουλούδια, αλλά μη μου κρατήσεις κακία. Δε νομίζω ότι σου χρειάζεται.. Ίσως όχι ακόμα! Να προσέχεις."

Φιλιά,
το Radar 

Αυτό είναι ένα γράμμα που μου έγραψε μια πολύ αγαπημένη φίλη όταν τελειώσαμε το λύκειο.. Το αγαπώ αυτό το γραμματάκι και ήθελα να το μοιραστώ με κάποιον.. Μπορεί να το έγραψε για μένα αλλά πιστεύω πως ο καθένας μπορεί να βρει μέσα σ' αυτό έστω μια φράση που να νιώσει ότι απευθύνεται και σ' αυτόν..

Have a nice day everyone... http://www.youtube.com/user/pavlitsap?feature=mhum#p/f/1/jS8IZcx7tJY

Τετάρτη, 6 Οκτωβρίου 2010

Something to begin with...

Πάντα ήθελα να λέω στους άλλους όλα όσα σκεφτόμουν αλλά ποτέ δεν μπορούσα να το κάνω... Ήμουν πάντα πολύ "κλειστή", ειδικά ως παιδί και ως έφηβη και ποτέ δεν εξέφραζα σκέψεις και συναισθήματα. Τα κρατούσα όλα μέσα μου. Μέχρι που άρχισα να τα γράφω.. Να τα γράφω και να τα διαβάζω μόνο εγώ. Αλλά δε με πείραζε, γιατί τα έβγαζα από μέσα μου.. Και έτσι ένιωθα πιο ανάλαφρη. Και σιγά σιγά άρχισα και να τα λέω. Να λέω όσα σκέφτομαι χωρίς να φοβάμαι.. Βέβαια είναι πολλά κι αυτά που κρατάμε για τον εαυτό μας ή αυτά που δεν μπορείς να τα μοιραστείς με άλλους (ή με όλους).. Γι' αυτό και δε σταμάτησα ποτέ να γράφω. Αλλά νομίζω πως τελικά είμαι έτοιμη να μοιραστώ κάποιες από τις σκέψεις μου.. Το έχω ανάγκη.

Θα κάνω την αρχή με μια φράση του Μίλαν Κούντερα που μου αρέσει πολύ και πιστεύω πως ισχύει σε πολύ μεγάλο βαθμό:

«Διασχίζουμε το παρόν με τα μάτια δεμένα, το πολύ πολύ μπορούμε να διαισθανθούμε και να μαντέψουμε αυτό που ζούμε τούτη τη στιγμή. Αργότερα όμως, όταν λύσουμε τα μάτια μας, αντιλαμβανόμαστε τι ζήσαμε και κατανοούμε τη σημασία του».  Μίλαν Κούντερα.