Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

I should have run... but I stayed...

 


"Tonight your soul sleeps, 
but one day you will feel real pain,
maybe then you will see me as I am,
A fragile wreck on a storm of emotion ..

Countless times I trusted you,
I let you back in,
Knowing... Yearning... you know
I should have run... but I stayed

Maybe I always knew,
My fragile dreams would be broken for you.

Today I introduced myself,
To my own feelings,
In silent agony, after all these years,
They spoke to me... after all these years

Maybe I always knew..."

Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

"Ζήσε τα όνειρά σου"

"Μοιάζει να είναι γραμμένο σε όλους τους τοίχους της Αθήνας, είναι χαραγμένο στο μυαλό σου.. Τις νύχτες που δεν μπορείς να κοιμηθείς μια φράση συνοψίζει όλες σου τις σκέψεις.. Αν όχι τώρα, πότε? Μην αφήσεις ποτέ κανέναν να σε κρατήσει εδώ αν δεν είναι αυτό που θέλεις. Ακόμα κι αν χρειαστεί να μας αφήσεις όλους πίσω, μη διστάσεις! Πολλές φορές νιώθω ότι θέλεις να κάνεις την υπέρβαση αλλά φοβάσαι. Τι είναι αυτό που σε  κρατάει? Να θυμάσαι ότι έχεις τη δύναμη να κάνεις τα πάντα, κι έχεις και εμάς για να σε στηρίξουμε. Αν θυμάσαι, κάθε χρονιά σχεδόν, από τότε που γνωριστήκαμε καθόμασταν στο ίδιο θρανίο. Ύστερα εγώ έφευγα για κάποιο λόγο αλλά την επόμενη χρονιά ήμουν πάλι εκεί.. Για να ξαναφύγω πάλι. Βλέπεις εγώ είμαι καλή μόνο στο να φεύγω. Και μάλιστα με θεαματικό τρόπο. Αν θες μπορώ να σου δείξω πώς γίνεται. Με την προϋπόθεση ότι κι εσύ μετά θα μου δείξεις πώς να μένω. Στα καλά όμως, όχι στα άσχημα. Και σου υπόσχομαι ότι δε θα γκρινιάξω (όχι πολύ). Αν θυμάσαι (κάτι άλλο αυτή τη φορά), έχω πάνω από 250 καραβάκια στο δωμάτιό μου, όλα φταγμένα από εισιτήρια. Κάθε ένα από αυτά θα μπορούσε να είναι και ένα άλλο όνειρο, ένα "ταξίδι"... Ένας καινούριος στόχος ίσως? Δεν θέλω να μπω στη διαδικασία να σου προτείνω κάτι γιατί οι επιλογές είναι αποκλειστικά δικές σου. Μονάχα μια συμβουλή θα σου δώσω. Όταν θες να ξεφορτωθείς τα σκουπίδια από τη ζωή σου, μην τα πετάξεις, γιατί μπορεί να ανακυκλωθούν και να γυρίσουν με άλλη μορφή. Κάψ'τα. Και θάψε τις στάχτες τους βαθιά στη γη για να μην σε ενοχλήσουν ποτέ ξανά. Αυτά για τώρα. Στο χρωστούσα αυτό το γραμματάκι καιρό τώρα.. Μπορεί να μη σου μίλησα για λουλούδια, αλλά μη μου κρατήσεις κακία. Δε νομίζω ότι σου χρειάζεται.. Ίσως όχι ακόμα! Να προσέχεις."

Φιλιά,
το Radar 

Αυτό είναι ένα γράμμα που μου έγραψε μια πολύ αγαπημένη φίλη όταν τελειώσαμε το λύκειο.. Το αγαπώ αυτό το γραμματάκι και ήθελα να το μοιραστώ με κάποιον.. Μπορεί να το έγραψε για μένα αλλά πιστεύω πως ο καθένας μπορεί να βρει μέσα σ' αυτό έστω μια φράση που να νιώσει ότι απευθύνεται και σ' αυτόν..

Have a nice day everyone... http://www.youtube.com/user/pavlitsap?feature=mhum#p/f/1/jS8IZcx7tJY

Τετάρτη, 6 Οκτωβρίου 2010

Something to begin with...

Πάντα ήθελα να λέω στους άλλους όλα όσα σκεφτόμουν αλλά ποτέ δεν μπορούσα να το κάνω... Ήμουν πάντα πολύ "κλειστή", ειδικά ως παιδί και ως έφηβη και ποτέ δεν εξέφραζα σκέψεις και συναισθήματα. Τα κρατούσα όλα μέσα μου. Μέχρι που άρχισα να τα γράφω.. Να τα γράφω και να τα διαβάζω μόνο εγώ. Αλλά δε με πείραζε, γιατί τα έβγαζα από μέσα μου.. Και έτσι ένιωθα πιο ανάλαφρη. Και σιγά σιγά άρχισα και να τα λέω. Να λέω όσα σκέφτομαι χωρίς να φοβάμαι.. Βέβαια είναι πολλά κι αυτά που κρατάμε για τον εαυτό μας ή αυτά που δεν μπορείς να τα μοιραστείς με άλλους (ή με όλους).. Γι' αυτό και δε σταμάτησα ποτέ να γράφω. Αλλά νομίζω πως τελικά είμαι έτοιμη να μοιραστώ κάποιες από τις σκέψεις μου.. Το έχω ανάγκη.

Θα κάνω την αρχή με μια φράση του Μίλαν Κούντερα που μου αρέσει πολύ και πιστεύω πως ισχύει σε πολύ μεγάλο βαθμό:

«Διασχίζουμε το παρόν με τα μάτια δεμένα, το πολύ πολύ μπορούμε να διαισθανθούμε και να μαντέψουμε αυτό που ζούμε τούτη τη στιγμή. Αργότερα όμως, όταν λύσουμε τα μάτια μας, αντιλαμβανόμαστε τι ζήσαμε και κατανοούμε τη σημασία του».  Μίλαν Κούντερα.