Τετάρτη, 6 Οκτωβρίου 2010

Something to begin with...

Πάντα ήθελα να λέω στους άλλους όλα όσα σκεφτόμουν αλλά ποτέ δεν μπορούσα να το κάνω... Ήμουν πάντα πολύ "κλειστή", ειδικά ως παιδί και ως έφηβη και ποτέ δεν εξέφραζα σκέψεις και συναισθήματα. Τα κρατούσα όλα μέσα μου. Μέχρι που άρχισα να τα γράφω.. Να τα γράφω και να τα διαβάζω μόνο εγώ. Αλλά δε με πείραζε, γιατί τα έβγαζα από μέσα μου.. Και έτσι ένιωθα πιο ανάλαφρη. Και σιγά σιγά άρχισα και να τα λέω. Να λέω όσα σκέφτομαι χωρίς να φοβάμαι.. Βέβαια είναι πολλά κι αυτά που κρατάμε για τον εαυτό μας ή αυτά που δεν μπορείς να τα μοιραστείς με άλλους (ή με όλους).. Γι' αυτό και δε σταμάτησα ποτέ να γράφω. Αλλά νομίζω πως τελικά είμαι έτοιμη να μοιραστώ κάποιες από τις σκέψεις μου.. Το έχω ανάγκη.

Θα κάνω την αρχή με μια φράση του Μίλαν Κούντερα που μου αρέσει πολύ και πιστεύω πως ισχύει σε πολύ μεγάλο βαθμό:

«Διασχίζουμε το παρόν με τα μάτια δεμένα, το πολύ πολύ μπορούμε να διαισθανθούμε και να μαντέψουμε αυτό που ζούμε τούτη τη στιγμή. Αργότερα όμως, όταν λύσουμε τα μάτια μας, αντιλαμβανόμαστε τι ζήσαμε και κατανοούμε τη σημασία του».  Μίλαν Κούντερα.

1 σχόλιο:

  1. Θα δεις ότι το μπλογκ θα σε βοηθήσει πολύ και στο να μοιραστείς τις σκέψεις σου και στο να συνειδητοποιήσεις πράγματα που αν δεν τα έβλεπες γραμμένα, δε θα ήξερες καν ότι υπάρχουν.

    Καλώς ήρθες στον μπλογκόκοσμο!

    Καλό ταξίδι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή