Σάββατο, 13 Νοεμβρίου 2010

Too lost in you...

Σήμερα για μένα είναι μια από αυτές τις μέρες που δεν ξέρεις τι θέλεις.. Θέλεις να σε πάρει τηλέφωνο να σου πει να βρεθείτε και να πας τρέχοντας? Θέλεις να σε πάρει και να τον βρίσεις που όλη την εβδομάδα σε αποφεύγει, και να σου πει να βγείτε αλλά να βρεις το θάρρος και να πεις ένα μεγάλο ΌΧΙ? Θέλεις να βγεις μόνη σου και να κάτσεις να σκεφτείς τι δεν πάει καλά και νιώθεις ότι όλοι και όλα σε πιέζουν και θες να ξεσπάσεις και να φωνάξεις και να κλάψεις και να μην πρέπει να δώσεις λογαριασμό σε κανέναν και για τίποτα που είσαι έτσι? Τα θέλω όλα αυτά μαζί και ταυτόχρονα τίποτα.. Θυμώνω με τον εαυτό μου που δεν μπορώ να διεκδικήσω αυτό που πραγματικά θέλω και ανέχομαι καταστάσεις που υπό άλλες συνθήκες θα έτρεχα μακριά τους.. Πόσο δύσκολο είναι τελικά να βρεις τις ισορροπίες σου όταν ερωτεύεσαι... Πώς να μη χάνεις κομμάτια του εαυτού σου όταν το μόνο πράγμα που έχεις στο μυαλό σου είναι εκείνος? Όταν σε ό,τι κάνεις, σε ό,τι σκέφτεσαι έχει την πρώτη θέση εκείνος? Όταν η διάθεσή σου εξαρτάται από τη δική του? Είναι τόσο μα τόσο δύσκολο αλήθεια.. Κάθε μέρα παλεύω με τις σκέψεις μου και με τον ίδιο μου τον εαυτό για να βρω αυτές τις ισορροπίες που τόσο χρειάζομαι.. Για να βρώ εμένα μεσά σ' αυτή τη σχέση (ο Θεός να την κάνει) , γιατί νιώθω σαν να έχω βουτήξει μέσα σε εκείνον, κι αν δεν κολυμπήσω σύντομα φοβάμαι ότι θα πνιγώ.. Γιατί όταν εκείνος δε νιώθει όπως εσύ τότε μάλλον είσαι τελείως μόνη σε όλο αυτό.. Και ή θα μείνεις να το παλέψεις όσο αντέξεις ή θα φύγεις και αυτή η φορά θα είναι η τελευταία.