Τετάρτη, 8 Δεκεμβρίου 2010

Δεν είναι έτσι η αγάπη

Επηρεασμένη από την αρρωστημένη, 9 μηνών σχέση της κολλητής μου με κάποιον, άρχισα να προβληματίζομαι σχετικά με το κατά πόσο μπορείς να επιτρέψεις στο σύντροφό σου να "επέμβει" στη ζωή σου, και με ποιόν τρόπο φυσικά. Δεν μου αρέσει να χωρίζω τους ανθρώπους σε κατηγορίες ούτε και να βάζω ταμπέλες, όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση στην οποία πρόκειται να αναφερθώ, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Είναι κάποιοι άνθρωποι λοιπόν, άντρες και γυναίκες, που όταν ξεκινούν ή βρίσκονται ήδη σε μια σχέση ζητούν ή - ακόμα χειρότερα- απαιτούν από τον/την άλλον/άλλη πράγματα για να μείνουν μαζί τους. Και δεν εννοώ τα αυτονόητα που όλοι ζητάμε από μια σχέση. Εννοώ τα άλλα.. τα παράλογα.
Θα ξεκινήσω με ένα παράδειγμα. Η Μ. έχει σχέση με τον Δ. Στην αρχή όλα φαίνονται ωραία. Μέχρι που ο Δ. αρχίζει να δείχνει τον πραγματικό του εαυτό. Αρχικά τον ενοχλεί το παρελθόν της και της ζητάει να σβήσει, πετάξει, κάψει ό,τι αναμνήσεις έχει από αυτό. Μετά τον ενοχλούν οι φίλες και οι φίλοι της και της ζητά να σταματήσει να έχει επαφές μαζί τους. Έπειτα τον ενοχλεί η δουλειά της και της ζητάει να παραιτηθεί. Ζηλεύει τους πάντες και τα πάντα. Και αποκορύφωμα? Απαιτεί να κόψει κάθε επαφή με τον (από το σχολείο) καλύτερό της φίλο. Δε θα αναφερθώ στο πώς αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει εκείνη αυτή την κατάσταση, αλλά στο κατά πόσο μπορεί αυτος ο άνθρωπος (και ο οποιοσδήποτε σαν αυτόν) πραγματικά να την αγαπάει, ενώ στην ουσία αντιλαμβάνεται κι ο ίδιος ότι με τη συμπεριφορά του αυτή μόνο δυστυχισμένη την κάνει.
Κατά πόσο λοιπόν θα 'πρεπε να επιτρέψουμε σε κάποιον να επέμβει σε τέτοιο βαθμό στη ζωή μας, ακόμα κι αν αυτός ο κάποιος είναι ο άνθρωπος με τον οποίο είμαστε ερωτευμένοι? Υπάρχουν όρια σε αυτά τα πράγματα ή πρέπει εμέις να τα θέτουμε στη σχέση? Δε νομίζω ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να ζητήσω από κάποιον να αλλάξει τόσα - και τέτοιου είδους - πράγματα για χάρη μου, ούτε και πιστεύω θα είχα το δικαίωμα να το κάνω, όπως βέβαια δε θα μ' άρεσε να ζητήσει κι από μενα κάποιος κάτι αντίστοιχο. Δύο άτομα όταν κάνουν μια σχέση δεν μπορούν ξαφνικά να γίνουν ένα. Είναι μεν μαζί αλλά είναι ταυτόχρονα και δύο διαφορετικές προσωπικότητες, δύο ξεχωριστές οντότητες που πριν γνωρίσουν ο ένας τον άλλον είχαν μια ζωή που δεν μπορούν ξαφνικά να τη διαγράψουν.
Η Μ. βέβαια ισχυρίζεται ότι όταν αποφασίζεις να είσαι με κάποιον δεν είσαι πια μόνος και πρέπει να δέχεσαι και τα θέλω του άλλου, να συμβιβάζεσαι με κάθε τι, να σβήνεις το παρελθόν (ίσως και το παρόν σου) και να φτιάχνεις ένα καινούριο μαζί του. Γιατί πώς αλλιώς λέει θα καταλάβει ότι τον αγαπάς?
Συγγνώμη αλλά για μένα αγάπη δεν έιναι κάτι που πρέπει να αποδεικνύεις καθε τόσο καλύπτοντας τις ανασφάλειες και τις απαιτήσεις του άλλου. Για μένα αγάπη είναι να είσαι με τον άλλον για αυτό που είναι, κι αυτός μαζί σου, να τον εμπιστεύεσαι κι εκείνος εσένα, να μη ζητάς ανταλλάγματα για να είσαι μαζί του..
Λοιπόν αυτά τα άτομα υπάρχουν στα αλήθεια και συμπεριφέρονται έτσι κι ακόμα χειρότερα και απαιτούν πράγματα και μιλάνε άσχημα. Κι αυτό το λένε αγάπη, δυστυχώς. Και ναι, για μένα είναι μια ξεχωριστή κατηγορία ανθρώπων που έχουν τεράστιες ανασφάλειες, πολλά κόμπλεξ, που δεν μπορούν να εμπιστευτούν την ίδια τους τη σκιά ή που απλά τα θέλουν όλα δικά τους. Που θέλουν ακόμα και η ζωή σου να τους ανήκει.
Ξέρω ότι αυτή τη στγμή βγαίνει τόσος θυμός μέσα από τα λόγια μου, όμως έχω ζήσει κι εγώ κάτι παρόμοιο από το οποίο ευτυχώς έφυγα αμέσως, και τώρα το "βιώνω" ξανά μέσα από την κολλητή μου.. Και πραγματικά στεναχωριέμαι γιατί δεν μπορώ να κάνω τίποτα να τη βοηθήσω να καταλάβει ότι αυτό που ζει δεν είναι εξαιτίας της αγάπης του για εκείνη.. Γιατί αυτό δεν έιναι αγάπη. Αυτό είναι τρέλα, είναι αρρώστεια. Γιατί δεν είναι έτσι η αγάπη.. Ξέρω ότι κάποια στιγμή θα ξυπνήσει και θα το καταλάβει. Ελπίζω μόνο τότε να μην εΙναι πολύ αργά.. Να μην έχει χάσει εντελώς τον εαυτό της...