Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

Αυτοι που φεύγουν..

Κάποτε καποιος ανέλυσε τον αστρολογικό μου χάρτη. Δεν ξερω αν πιστευω σ' αυτά ή οχι, αλλά μου ειπε κάτι που δεν μπορω να ξεχάσω. "Όλοι ανθρωποι στη ζωη σου έρχονται μονο για λιγο και έπειτα φευγουν." Σκέφτηκα, μα τι λεει? Σε όλων μας τις ζωες άνθρωποι έρχονται και φευγουν. Όμως πριν καν προλάβω να πω δυνατα τη σκέψη μου, συμπληρωσε "Μιλαω για τη δική σου ζωή. Κανείς δε μένει δίπλα σου για πολύ καιρό. Είναι όλοι περαστικοι. Και ετσι θα ειναι μεχρι να σταματησεις να τους διώχνεις."

Αφου το σκέφτηκα αρκετα, αρχικά αρνουμενη να το δεχτώ, καποια στιγμη κατάλαβα οτι είχε δίκιο.. Πασχίζω τοσο να φέρω ανθρώπους κοντά μου, να νιώσω κι εγω κοντα σε εκεινους, και όταν σχεδον τα καταφερνω, κάνω πισω.. Και τοτε τους διωχνω οσο πιο μακρια μπορώ. Δεν ξερω τι ειναι αυτο που φοβάμαι, δεν ξερω απο τι προσπαθω να προστατεψω τον εαυτο μου ή αν απλά αγαπώ τοσο πολύ τη μοναχικότητα μου, αλλά το μονο σιγουρο ειναι οτι μόλις συνειδητοποιώ τι έχω κάνει, πίστεψέ με, πονάω πολύ.. Τότε καταλαβαίνω το λάθος μου και ειναι αργά να γυρίσω πίσω. Αλλά δυστυχώς ποτέ δε μαθαίνω απ' αυτο γιατι εξακολουθω να κανω το ίδιο κάθε μα καθε φορά.

Βέβαια υπάρχουν και οι φορές που άνθρωποι φευγουν απ τη ζωή σου και κυριως απο την καθημερινότητά σου για άλλους λόγους. Άνθρωποι πολύ αγαπημένοι σου που δε θα εδιωχνες ποτέ και για κανενα λογο απο κοντά σου. Ανθρωποι στους οποίους θες τοσο πολύ να πεις ποσο θα σου λείψουν και ποσο τους αγαπάς, και παρ'ολα αυτά δεν μπορείς. Γιατί εχεις μάθει να φοβάσαι να δείχνεις τα συναισθήματά σου ακομα και σ' αυτούς.

"Μπορει να μην έκλαψα, μπορει να μη στο ειπα και να μην το εδειξα όπως θα ηθελα, αλλά το μονο σιγουρο ειναι οτι θα μου λείψεις και οτι σ' αγαπάω πολύ.."

Όπως και να χει το συμπέρασμα ειναι το ίδιο. Όσοι άνθρωποι έρχονται στη ζωή μου, πολύ σύντομα φεύγουν μακριά μου.. Μέχρι να μάθω να μην τους διώχνω..

"They make it look so easy. Connecting with another human being. It's like noone told them it's the hardest thing in the world." D.



Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2011

Με κάθε αντίο..

 ..Μαθαίνεις

Μετά από λίγο μαθαίνεις
την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι
και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

Και μαθαίνεις πως Αγάπη
δε σημαίνει στηρίζομαι
Και συντροφικότητα
δε σημαίνει ασφάλεια

Και αρχίζεις να μαθαίνεις
πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου
με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα
Με τη χάρη μιας γυναίκας
και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις
όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,
γιατί το έδαφος του Αύριο
είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια…
και τα όνειρα πάντα
βρίσκουν τον τρόπο
να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις…
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου
μπορεί να σου κάνει κακό.

Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
Αντί να περιμένεις κάποιον
να σου φέρει λουλούδια

Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια,
μπορείς να αντέξεις

Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη

Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

Και μαθαίνεις… μαθαίνεις…

με κάθε αντίο μαθαίνεις...


 
               Ποίημα του Χόρχε Λούις Μπόρχες

Σάββατο, 21 Μαΐου 2011

..It could go on forever

"I always said I'd be happier alone. I have my work, my friends, but someone in your life all the time? More trouble than it's worth...


Well, there's a reason I said I'd be happy alone. It wasn't 'cause I thought I'd be happy alone. It was because I thought if I loved someone and then it fell apart, I might not make it. It's easier to be alone, because what if you learn that you need love and you don't have it? What if you like it and lean on it? What if you shape your life around it and then it falls apart? Can you even survive that kind of pain? Losing love is like organ damage. It's like dying. The only difference is death ends. This? It could go on forever..."



Grey's Anatomy-S07E22

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2011

Friends for (n)ever..?

Φίλοι. Τα αδέρφια που επιλέγουμε. Έτσι λένε. Άνθρωποι που αγαπάμε και μας αγαπάνε. Που θέλουμε να είναι πάντα κοντά μας κι εμείς κοντά τους. Στα καλά και στα κακά. Που μας καταλαβαίνουν ακόμα και χωρίς να πούμε κουβέντα. Οι πιο μακροχρόνιες σχέσεις στη ζωή μου ήταν οι φιλικές. Και οι μεγαλύτερες και πιο σημαντικές φιλίες στη ζωή μου μέχρι τώρα ήταν δύο. Η μία τελείωσε με το τέλος του λυκείου και η άλλη τελείωσε τώρα. Ναι τώρα. Δηλαδή πριν από λίγες μέρες για να είμαι και απολύτως ειλικρινής. Ήταν από αυτές τις φιλίες που πιστεύεις ότι θα κρατήσουν για πάντα. Μια σχέση που χτίστηκε σιγά σιγά πέρασε από δυσκολίες και πιστεύεις πως τίποτα δεν μπορεί να τη χαλάσει, μια σχέση πέρα για πέρα αληθινή.. Κι έρχεται μια μέρα που ξαφνικά ακούς δυο κουβέντες που σου τα γκρεμίζουν όλα. Όλα όσα ένιωθες, όλα όσα πίστευες.. Που βλέπεις ένα άλλο πρόσωπο που δεν ήξερες καν ότι υπήρχε. Κι αρχίζεις να αναρρωτιέσαι. Υπάρχει τίποτα αληθινό σ'αυτόν τον κόσμο? Τίποτα ειλικρινές? Πώς να καταλάβεις αν κάποιος νοιάζεται πραγματικά για σένα όταν ενώ πιστεύεις πως έτσι είναι, έρχεται μια στιγμή που σου αποδεικνύει το αντίθετο? Πιστεύεις ότι κάποια πράγματα είναι δεδομένα και δε θα αλλάξουν ποτέ, αλλά δυστυχώς (ή ευτυχώς) όλα αλλάζουν διαρκώς, και κάποιες φορές τόσο απότομα που σε βρίσκουν απροετοίμαστο. Απροετοίμαστο να δεχτείς ότι εσύ είσαι αυτός που έδωσε τέλος σε μια φιλία τόσο γρήγορα και απότομα. Και αφού περάσει λίγος καιρός τότε αρχίζεις να σκέφτεσαι καθαρά. Και τότε καταλαβαίνεις αν έκανες καλά η όχι. Και όταν συνειδητοποιείς ότι ο κόσμος γύρω σου δεν είναι τόσο ουτοπικά πλασμένος βλέπεις ξανά γιατί η απόφασή σου δεν ήταν λάθος αλλά η πιο σωστή που θα μπορούσες να πάρεις. Τότε κοιτάς πίσω και βλέπεις τα λάθη - τα δικά σου και των άλλων. Φυσικά τα συναισθήματα δεν αλλάζουν. Δεν μπορείς ξαφνικά να σταματήσεις να αγαπάς και να νοιάζεσαι, αλλά μερικές φορές δεν είναι αρκετό. Απλά κάποια πράγματα δε γίνεται να τα δεχτείς. Γιατί η φιλία δεν είναι συμβόλαιο. Δε δίνεις γιατί περιμένεις να πάρεις αλλά γιατί πραγματικά το νιώθεις, γιατί πραγματικά το θες..

Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

Grey's Anatomy fans Only

Λοιπόν ναι, το παραδέχομαι, είμαι κολλημένη με το Grey's Anatomy.. Ενώ στην αρχή δε μου άρεσε ξαφνικά κόλλησα τόσο πολύ που από τότε δε χάνω επεισόδιο. Και όπως έγραψα και στο τουίτερ προηγουμένως, έχω μαζέψει σε ένα αρχείο word, απ' όλα τα επεισόδια του Grey's Anatomy, όλες τις φράσεις (narrating) που λέει η Μέρεντιθ σε αρχή και τέλος κάθε επεισοδίου. Ναι τόσο κολλημένη είμαι (δε θέλω σχόλια :-P).  Anyway, αυτό που ήθελα να πω είναι το εξής. Κάθε επεισόδιο για μένα είναι πραγματικά τόσο διαφορετικό και ξεχωριστό όπως και τα συναισθήματα που μου προκαλεί. Που πάντα με αφήνει με μια απογοήτευση, μία ανακούφιση, μια στεναχώρια, μια χαρά και μια αγωνία μαζί. Κοιτάζοντας λοιπόν όσα έχω μαζέψει τόσον καιρό έμεινα σε ένα πολύ μικρό διάλογο της Μέρεντιθ με τον Ντέρεκ που εγώ προσωπικά έχω αγαπήσει και ήταν από τους ελάχιστους διαλόγους που έχω κρατήσει. Θα τον μοιραστώ λοιπόν μαζί σας και όσοι είναι επίσης φανς θα με καταλάβουν. Ευχαριστώ.


MEREDITH: "Hey."
DEREK: "Hey. You almost died today."
MEREDITH: "Yeah, I almost died today."
[pause]
MEREDITH: "I can't, I can't remember our last kiss. All I could think about was 'I'm going to die today' and I can't remember our last kiss. Which is pathetic but the last time we were together and happy... I want to be able to remember that. And I can't, Derek. I can't remember."
DEREK: "I'm glad you didn't die today."
[pause]
DEREK: "It was a Thursday morning, you were wearing that ratty little Dartmouth t-shirt you look so good in. The one with the hole at the back of the neck. You'd just washed you hair and smelled like some kind of... flower. I was running late for surgery, you said you were going to see me later, and you lean to me, put your hand on my chest and you kissed me. Soft. It was quick. Kind of like a habit. You know, like we'd do it everyday for the rest of our lives. Then you went back reading the newspaper and I went to work.
That was the last time we kissed."

Λατρεύω Ντέρεκ.
Δεν έχω να πω κάτι άλλο.  

Καληνύχτα σας!!

Σάββατο, 12 Φεβρουαρίου 2011

Ο έρωτας.. η σιωπή του..*

"Στη σιωπή
της στιγμής που συναντάς τον έρωτα και τον επιλέγεις ξανά,
υπάρχει ένας κόσμος άπειρος,
το μοναδικό άπειρο που δεν είναι κυκλικό,
αλλά γραμμικό και διάφορο.

Ο χρόνος είναι κάποιος άλλος χρόνος στον ορίζοντα
κι ούτε η ανάσα δεν επαναλαμβάνεται.
Ο λόγος του μπορεί να είναι ο ίδιος
όπως στα προηγούμενα αγκαλιάσματα,
όμως η σιωπή εκείνης της στιγμής
είναι το ξάφνιασμα,
η καταστροφική αναλαμπή
που μας μαθαίνει την ανησυχία και τη γαλήνη
αυτού που δεν τελειώνει ποτέ."

*Ποίημα του Χοσέ Ραμόν Ριπόλ. 

Από την πρώτη στιγμή που το διάβασα το ερωτεύτηκα και θέλησα να το μοιραστώ..