Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2011

Friends for (n)ever..?

Φίλοι. Τα αδέρφια που επιλέγουμε. Έτσι λένε. Άνθρωποι που αγαπάμε και μας αγαπάνε. Που θέλουμε να είναι πάντα κοντά μας κι εμείς κοντά τους. Στα καλά και στα κακά. Που μας καταλαβαίνουν ακόμα και χωρίς να πούμε κουβέντα. Οι πιο μακροχρόνιες σχέσεις στη ζωή μου ήταν οι φιλικές. Και οι μεγαλύτερες και πιο σημαντικές φιλίες στη ζωή μου μέχρι τώρα ήταν δύο. Η μία τελείωσε με το τέλος του λυκείου και η άλλη τελείωσε τώρα. Ναι τώρα. Δηλαδή πριν από λίγες μέρες για να είμαι και απολύτως ειλικρινής. Ήταν από αυτές τις φιλίες που πιστεύεις ότι θα κρατήσουν για πάντα. Μια σχέση που χτίστηκε σιγά σιγά πέρασε από δυσκολίες και πιστεύεις πως τίποτα δεν μπορεί να τη χαλάσει, μια σχέση πέρα για πέρα αληθινή.. Κι έρχεται μια μέρα που ξαφνικά ακούς δυο κουβέντες που σου τα γκρεμίζουν όλα. Όλα όσα ένιωθες, όλα όσα πίστευες.. Που βλέπεις ένα άλλο πρόσωπο που δεν ήξερες καν ότι υπήρχε. Κι αρχίζεις να αναρρωτιέσαι. Υπάρχει τίποτα αληθινό σ'αυτόν τον κόσμο? Τίποτα ειλικρινές? Πώς να καταλάβεις αν κάποιος νοιάζεται πραγματικά για σένα όταν ενώ πιστεύεις πως έτσι είναι, έρχεται μια στιγμή που σου αποδεικνύει το αντίθετο? Πιστεύεις ότι κάποια πράγματα είναι δεδομένα και δε θα αλλάξουν ποτέ, αλλά δυστυχώς (ή ευτυχώς) όλα αλλάζουν διαρκώς, και κάποιες φορές τόσο απότομα που σε βρίσκουν απροετοίμαστο. Απροετοίμαστο να δεχτείς ότι εσύ είσαι αυτός που έδωσε τέλος σε μια φιλία τόσο γρήγορα και απότομα. Και αφού περάσει λίγος καιρός τότε αρχίζεις να σκέφτεσαι καθαρά. Και τότε καταλαβαίνεις αν έκανες καλά η όχι. Και όταν συνειδητοποιείς ότι ο κόσμος γύρω σου δεν είναι τόσο ουτοπικά πλασμένος βλέπεις ξανά γιατί η απόφασή σου δεν ήταν λάθος αλλά η πιο σωστή που θα μπορούσες να πάρεις. Τότε κοιτάς πίσω και βλέπεις τα λάθη - τα δικά σου και των άλλων. Φυσικά τα συναισθήματα δεν αλλάζουν. Δεν μπορείς ξαφνικά να σταματήσεις να αγαπάς και να νοιάζεσαι, αλλά μερικές φορές δεν είναι αρκετό. Απλά κάποια πράγματα δε γίνεται να τα δεχτείς. Γιατί η φιλία δεν είναι συμβόλαιο. Δε δίνεις γιατί περιμένεις να πάρεις αλλά γιατί πραγματικά το νιώθεις, γιατί πραγματικά το θες..

9 σχόλια:

  1. Μην ανησυχείς και μη στενοχωριέσαι κοπελιά. Δε ξέρω το λόγο για τον οποίο καταλήξατε έτσι αλλά όποιος και να έχει, οι φιλίες δεν είναι παντοτινές.
    Άτομα θα έρθουν και θύρα φύγουν. Ο πραγματικός τους εαυτούς μπορεί να αργήσει πολύ να βγει.
    Πάμε παρακάτω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όποιος = όπως..
    Άτιμη αυτόματη διόρθωση..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ετσι πιστευα κι εγω. Πως η φιλια μενει για παντα, ανεξιτηλα γραμμενη σε καταλευκο μαρμαρο, μεχρι που ηρθαν τα γεγονοτα να μου δειξουν το αντιθετο. Ομως δεν το βαλα κατω, ακομα πιστευω στην καταλευκη μαρμαρινη πλακα της φιλιας κι ακομα ψαχνω. Ισως ακομα δε βρεθηκαν τα ατομα που θα μεινουν.
    Οταν θα 'ρθουν θα το καταλαβουμε αλλα οχι πριν το τελος γιατι μονο τοτε θα δουμε ποιοι μεινανε μαζι μας ως εκεινη τη στιγμη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η γυναικείες φιλίες είναι πάντα λίγο εύθραυστες. Στηρίζονται σε προσωρινά γεγονότα και απλά μια αφορμή μπορεί να είναι αρκετή για να χαλάσουν. Ωστόσο πάντα υπάρχουν και άνθρωποι που εκτιμάνε χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα... απλά επειδή το θέλουν..! Αυτοί είναι που αξίζουν την προσοχή μας και δυστυχώς πολλές φορές είναι δύσκολο να τους ξεχωρίσουμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. νομίζω πάντως ότι σε σχέσεις που έχουν χαρακτηρισθεί "σχέσεις ζωής" έστω και μία φορά, κάποια στιγμή η λέξη "τέλος" παρά είναι απόλυτη και απότομη για να είναι αληθινή... το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε και δεν κάνουμε με μαθηματική ακρίβεια σχεδόν ΠΟΤΕ είναι να πάρουμε το χρόνο μας... Πάρε λοιπόν τον χρόνο σου κοριτσάκι μου και μην βιάζεις τις καταστάσεις και τις σχέσεις σου ;)
    Φιλιά πολλά **

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αγαπημένη @Lizios μετά το πόστ σου σχετικά με το αν έρχεται ποτέ οριστικό τέλος στις σχέσεις μας καταλαβαίνω απόλυτα τι εννοείς εδώ.. Αυτά που έγραψες με έβαλαν σε σκέψεις. Αυτο που συνειδητοποίησα τελικά είναι ότι όντως χρειαζόμουν και χρειάζομαι χρόνο, ότι σίγουρα το τέλος στις σχέσεις των ανθρώπων δεν είναι ποτέ οριστικό αλλά και ότι κάποιες φορές απλα βλέπεις πως σε κάποιες σχέσεις έδωσες ό,τι είχες να δώσεις, πήρες ο,τι ήταν να πάρεις και απλά ο κύκλος έκλεισε και πας παρακάτω.. Χωρίς να χρειάζεται να πεις το ΤΕΛΟΣ. Όπως όταν δε χρειάζεται να προσδιορίσεις την αρχή..

    @Nicholas Kapros @Rontiven @duk3r Άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας και άνθρωποι φεύγουν συνεχώς με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Ίσως απογοητεύτηκα τόσο επειδή κάποια πράγματα αλλιώς τα έχεις στο μυαλό σου και αλλιώς είναι στην πραγματικότητα. Όπως και να χει οι άνθρωποι που βρέθηκαν στη ζωή μας έχουν παίξει το δικό τους ρόλο και ευθύνονται έστω και στο ελάχιστο για αυτό που είμαστε σήμερα, οπότε κρατάμε μόνο τα καλά και προχωράμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καταλαβαίνω πώς νιώθεις, έπαθα και γω το ίδιο.
    Μέχρι πρόσφατα στη ζωή μου πίστευα ότι αν μη τι άλλο στο θέμα της φιλίας ήμουν πολύ τυχερή. Ανέπτυσσα σχέσεις (κ ακόμα αναπτύσσω) που κρατούσαν πολλά χρόνια, χωρίς τσακωμούς (ανούσιους μπορεί που και που) και οι φιλίες μου ήταν σχεδόν αδελφικές.

    Ευτυχώς έχω ακόμα 2 κολλητές εδώ και (δυσκολεύομαι να μετρήσω κιόλας) περίπου 15 χρόνια (μια ζωή στην κυριολεξία) Έχω κι άλλες φίλες.

    Απλά αυτό που συνέβη πρόσφατα δεν μπορώ να το πιστέψω ακόμα είναι από αυτά που σου ανατρέπουν όλα όσα πίστευες.
    Δεν θέλω να πω βαριές μελοδραματικές λέξεις όπως προδοσία, αλλά από ένα σημείο και μετά αυτό πίστευα. Τα λάθη μου φυσικά και τα γνωρίζω.
    Την αχαριστία όμως από 2 άτομα που κι αυτά τα'χα σαν αδερφές μου σχεδόν μια ζωή, δεν νομίζω ότι θα την ξεχάσω ποτέ. Και δεν μπορώ και να τη συγχωρήσω *μάλλον...

    Τι παίζει τελικά με τις φιλίες "ζωής" ακόμα προσπαθώ να καταλάβω.

    Θέλω να πιστεύω ότι υπάρχουν. Ακόμα.
    Ελπίζω να σταματήσουμε να απογοητευόμαστε από ανθρώπους που αγαπάμε!

    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Σε καταλαβαίνω απόλυτα αγαπητή, κι εγώ έτσι ακριβώς ένιωσα όπως περιγράφεις. Κι εγώ ακόμα προσπαθώ να καταλάβω αλλά σίγουρα δεν σταματάω να πιστεύω ότι όντως υπάρχουν άνθρωποι που θα μας αγαπήσουν πραγματικά και που θα νοιάζονται για μας χωρίς κανένα συμφέρον.. Και ίσως αν κοιτάξουμε καλύτερα γύρω μας να είναι ήδη εκεί και απλά να μην το έχουμε πάρει χαμπάρι! ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. "Κι αρχίζεις να αναρρωτιέσαι. Υπάρχει τίποτα αληθινό σ'αυτόν τον κόσμο? Τίποτα ειλικρινές? Πώς να καταλάβεις αν κάποιος νοιάζεται πραγματικά για σένα όταν ενώ πιστεύεις πως έτσι είναι, έρχεται μια στιγμή που σου αποδεικνύει το αντίθετο?"

    Kατ'αρχήν καλησπέρα :)
    Και μόνο που αναρωτιέσαι τα παραπάνω αγαπητή Pauline τα ερωτήματά σου κατά κάποιον τρόπο απαντώνται "αυτόματα" μόνα τους. Και αυτό γιατί τα ίδια έχουμε αναρωτηθεί αν όχι όλοι, σίγουρα οι περισσότεροι. Άρα και εμείς το ίδιο ψάχνουμε.

    Γιατί δεν το βρίσκουμε;
    Γιατί δυστυχώς η ανθρώπινη φύση είναι ατελής.
    Ο εγωισμός, η ιδιοτέλεια και η ζήλια βρίσκουν πάντα τρόπο να τρυπώσουν ακόμη και στις πιο αγνές και δυνατές φιλίες.

    Χρειάζεται πάρα πολλή δουλίτσα για να μάθουμε να είμαστε πραγματικοί φίλοι. Δεν ξέρω αν υπάρχει "κατάλευκη μαρμάρινη πλάκα φιλίας", όπως αναφέρει η Rontiven παραπάνω, είμαι όμως βέβαιη πως *μπορεί* να υπάρξει. Αλλά μόνο ένας μπορεί να μας μάθει πως να είμαστε αληθινοί φίλοι : ο εαυτός μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή