Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2013

Και πήγε 5 πάλι.


Δυο μήνες και κάτι. Τόσο χρειάστηκε για να γίνει η αρχή. Για να φύγεις μακριά, να πας κάπου που ούτε καν μιλάς τη γλώσσα, να μείνεις μόνη σου όπως πάντα έλεγες οτι ήθελες να κάνεις, να τα αφησεις όλα πίσω σου, να γνωρίσεις κόσμο, να γνωρίσεις εσένα.. Ξέρεις ότι η ζωή σου αλλάζει, το νιωθεις, το βλέπεις, το βιώνεις μερα με τη μερα. Σ΄αρεσει. Η δουλειά, τα μαθήματα, το διάβασμα, σε γεμίζουν. Νιωθεις καλά. Ή τουλαχιστον έτσι πιστεύεις. Γιατι δεν έχεις και χρόνο να σκεφτείς. Το μόνο που σε απασχολεί ειναι να κάνεις καλά τη δουλειά σου, να ακούσεις το ξυπνητήρι το πρωι για να πας μάθημα, να προλάβεις να διαβάσεις. Α, να φας και κατι. Όντως, δεν εχεις χρόνο να σκεφτείς. Και σε βολεύει αυτό. Γιατι όταν έχεις χρόνο ερχονται στο μυαλό σου όλα αυτά που άφησες πίσω. Που συνειδητά άφησες πίσω, αλλά που δε γίνεται να μη σου λείπουν.

Και εισαι σε ενα δωματιο 15τμ. μόνη όπως παντα ονειρευόσουν, να σκέφτεσαι πόσο μόνη νιώθεις. Να σκεφτεσαι πόσο θα θελες να εισαι στο σπιτι της Ε., να της τρως ο,τι φαγητο και γλυκό υπαρχει στην κουζίνα της και να μη νιωθεις ίχνος ντροπης, να συζητάτε τα ερωτικά σας, τα κουτσομπολια για τους παλιους συμμαθητες, να βλεπετε φωτογραφιες απ το γυμνασιο και να γελατε. Να πηγαινετε στο ίδιο καφέ τα τελευταία 8 χρόνια και να νιωθετε όπως την πρώτη μερα που μπηκατε μεσα και το αγαπησατε. Να μιλας στο τηλεφωνο με τη Β. και την Ε. για ωρες και να μη βαριεσαι. Να περπατάτε όλη τη Β. Σοφίας μέχρι το Συνταγμα, να σας πεθαινουν τα ποδια σας και απλά να γελάτε γιατι είστε μαζί και δε σας νοιάζει τίποτα άλλο.

Να σκεφτεσαι πόσο θα θελες να είσαι αγκαλιά με το Μ. σε εκείνον τον καναπέ και να ξέρεις οτι δε θα μπορέσεις να ξανανιώσεις με κανέναν άλλον όπως μαζί του. Να σου λείπει η μυρωδιά του, η φωνή του, ακόμα και τα παράπονά του. Να θυμάσαι την πρώτη φορά που τον είδες, την πρώτη φορά που σε άγγιξε για να πιάσει το σφυγμό σου και η καρδιά σου χτύπαγε σαν τρελή.. 

Να εύχεσαι να μην ήσουν μόνη σ αυτο το δωμάτιο αλλά με κάποιον που θα μπορούσες να μοιραστείς όλες αυτές σου τις σκέψεις, κάποιον που ξέρεις οτι θα σε καταλάβαινε. Κάποιον που θα σου χάιδευε τα μαλλιά μεχρι να κοιμηθείς.. 

Κι όχι, δεν το μετανιώνεις που έφυγες. Αλλα δε γίνεται να μη σου λείπουν.. 

Και πήγε 5 πάλι και δουλεύεις το πρωί.*