Κυριακή, 6 Απριλίου 2014

Εκει.

Πόσο το αγαπουσα το πρωτο μου δωματιο. Ήταν τοσο μικρο χωρις καν μια κανονικη κουζινα, χωρις φουρνο, αλλα ποσο δεθηκα μαυτο το χωρο και ποσο πολυ στεναχωρηθηκα οταν επρεπε να το αφησω.. Ήταν το πρωτο μου κανονικο σπιτι εδω. Η πρωτη φορα που εμεινα μονη μου. Πως μπορω να περιγραψω αυτο το συναισθημα? Δεν εχω ιδεα. Ενιωθα τοσο οικεια εκει μεσα. Νιωθω λες και αυτο το δωματιο ηταν η οικογενεια μου , το στηριγμα μου στα δυσκολα. Εκει γυρνουσα μετα απο καθε απογοητευση, μονη μου. Εκει εκλαιγα καθε φορα που μου ελειπαν οι φιλοι και η οικογενεια μου. Αυτο το μικρουλι στρωματακι το αγαπησα. Εκει ηταν η πρωτη φορα που κοιμηθηκα με καποιον στο δικο μου σπιτι και που ξυπνησα το πρωι να του φτιαξω καφε και πρωινο. Εκει κοιμηθηκαμε αγκαλια τοσα βραδια. Εκει αρρωστησα πρωτη φορα και σ αυτο το κρεβατι εμεινα για δεκα μερες παρεα με τον πυρετο μου, το τιραμισου του Β. και τα χιλιαδες χαρτομαντηλα. Εκει περασα και το πρωτο μου καλοκαιρι. Ο ηλιος το πρωι με το που ανοιγα το παντζουρι, η ζεστη το βραδυ που δεν αντεχα με τιποτα και η παρεα του Γκ. και των υπολοιπων παιδιων που γνωρισα. Η ωρα που κατεβαινα να κανω μπουγαδα με τις πυτζαμες και παντα ανησυχουσα μη και μου παρει κανεις το αδειο πλυντηριο ή μη με δει κανεις ετσι σα λετσο που κυκλοφορουσα. Ακομα και οταν επρεπε να ανεβω στον 6ο για να κανω μπανιο, κατι που μισουσα ειδικα το χειμωνα με το απειρο κρυο, ακομα κ αυτο το αγαπησα. Εμαθα τοσα για τον εαυτο μου σ αυτο το δωματιο. Μου λειπει η ζεστασια του, η μυρωδια του και μερικες φορες μου λειπω εγω μεσα σ αυτο.
Ενα απο τα βραδια που δε θα ξεχασω ειναι οταν γυρισα μαζι με το Γκ. απο το φοχο. Φυγαμε καταιδρωμενοι απ το χορο αφου ειχαμε χορεψει τα 3 η 4 τελευταια τραγουδια της βραδιας, τρεχαμε στο δρομο σαν παλαβοι, ακομα και στα χερια με κουβαλησε μεχρι τη σταση γιατι πονουσαν τα ποδια μου κ υστερα φτασαμε, μπηκαμε στην πολυκατοικια και απλα καθισαμε στο πατωμα εξω απ το δωματιο μου μιλωντας και χαζογελωντας. Καταιδρωμενοι και τοσο ευτυχισμενοι. Ειμαι σιγουρη οτι ενιωθε κ εκεινος οπως κ εγω. Κ υστερα καναμε μπανιο ο καθενας στο δωματιο του και ξαναβρεθηκαμε στο δικο μου. Και περασαμε ολο μας το βραδυ εκει. Μιλωντας, ακουγοντας μουσικη, χορευοντας μεσα στο κατακαλοκαιρο και τη ζεστη. Ηθελα πολυ να τον φιλησω εκεινο το βραδυ. 
Το αγαπησα αυτο το δωματιο. Ακομα και τις νυχτες που γυρνουσα απ τη δουλεια κομματια, μυριζοντας τσιγαριλα απ την κορφη ως τα νυχια, που δεν ενιωθα τα ποδια μου απ την κουραση και ευχομουν να βρισκομουν οσο πιο μακρια γινοταν. Ακομα και τοτε το αγαπουσα. Κοιταω τις φωτογραφιες, τις οποιες τελικα χαιρομαι τοσο που ειχα τραβηξει, και ερχονται στο μυαλο μου εικονες και συναισθηματα και γελια και κλαμματα. Εκει εζησα τις λιγες μερες ερωτα, εστω και απο αποσταση και μεσω σκαιπ, με το Τζ. Εκει εκλαψα για χαρη του και εκει τον χωρισα ενα εκατομμυριο φορες.
Αυτο θα ειναι για παντα το δικο μου δωματιο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου